بررسی بازی کامپیوتری,تحلیل Beyond Two Souls,بازی Beyond Two Souls,تصاویر بازی Beyond Two Souls,نقد و تحلیل بازی,بررسی بازی Beyond Two Souls,

بررسی بازی Beyond: Two Souls

روایتِ قابل باور تحویل مخاطب داده است. در حقیقت، اگر تمام داستان‌هایی که در این سبک می‌شناسید، بر توانایی‌های خارق‌العاده‌ی شخصیت اصلی تاکید دارند، «ماوراء»، هنرمندانه و بدون ترس، بیش از هر چیز به جلوه‌ی فراموش شده‌ی این ماجرا، یعنی همان درد و رنجی که جودی به سبب داشتن این تفاوت متحمل می‌شود می‌پردازد. اینجا، جودی هلمز بیش از آن که به فکر سودجویی از قدرت‌های آیدن باشد، هم برای درد و رنج‌های خود ناراحت است و هم آیدن را شیر درون قفسی می‌داند که آزادی‌اش را از وی گرفته‌اند و به همین دلیل در حال رنج کشیدن است. تصویرپردازی سازندگان از این داستان، به شکلی است که می‌توان بسیاری از لحظات و ثانیه‌های آن را باور کرد و به آن‌ها ارزش بخشید، زیرا تفاوت شگرفی با علمی‌تخیلی‌های سطح پایین و آزاردهنده دارند و بیش از تحمیل دنیاهای موازی و موجودات خاص و بعضا دهشتناک دنیای دیگر به مخاطب، برای ارائه‌ی درامی خالص و متفاوت تلاش می‌کنند.جودی از همان کودکی‌اش نزد فردی با نام «نیتن داوکینز» بزرگ می‌شود و اغلب سال‌های نوجوانی و جوانی‌اش را در مکان‌های حفاظت شده و خاص می‌گذراند. محدودیت دائمی او در زندگی، آن هم در حساس‌ترین بخش از زندگیش، باعث می‌شود که این دختر با حسرتِ انجام دادن خیلی از کارهای عادی و روزمره، زندگی بسته‌اش را بگذراند و این، همان چیزی است که به ذات داستانی «ماوراء» شکل می‌دهد. برخلاف اغلب داستان‌های محبوب و مشهور این عصر، بازی به روایت قصه‌ای به ظاهر پراکنده می‌پردازدو با دست بردن در گیم‌پلی استاندارد روز، رشته‌ی اتصال بین تمام وقایع و رخدادهایش را به دست مخاطب‌ خود می‌سپارد. در حقیقت، از لحظات برف بازی کردن جودی در اوج کودکی و معصومیت گرفته تا ماموریت‌های پر حادثه‌ی سیا، همه و همه بر یک مفهوم، یعنی دردناک بودن این زندگی و تلخ بودن دنیای او تاکید دارند. فارغ از آن، روایت بازی به شکلی است که مخاطب خود را در برابر حجم شگرفی از رویدادها، اتفاقات، لحظات احساسی و از همه مهم‌تر انتخاب‌های ناگهانی قرار می‌دهد و به همین دلیل، باعث می‌شود که وی بیش از پیش با بازی ارتباط برقرار کند.این سبک از داستان‌گویی، نه تنها از آن‌چه در میان آثار بزرگ سینمایی می‌بینیم چیزی کم ندارد، بلکه در برخی مواقع به سبب تعاملی بودن و دخالت دادن گیمر در مراحل مختلف شخصیت پردازی پروتاگونیست داستان، پایش را از آن‌ها نیز فراتر می‌گذارد و با این روایت مثال‌زدنی و آن شخصیت‌پردازی‌های بی‌ عیب و نقص، قصه‌ای را پدید می‌آورد که مخاطب برای نخستین بار، بیش از کجکاوی، به خاطر تلاش برای درک مفهوم نهفته در داستان است که آن را دنبال می‌کند. البته، با این که روایت اصلی داستان به همین صورت پراکنده و نامنظم صورت می‌گیرد اما یکی از ویژگی‌های نسخه‌ی پلی‌استیشن ۴ «ماوراء: دو روح» این است که به مخاطب اجازه‌ی تجربه کردن قصه با ترتیب زمانی را هم می‌دهد.

دیدگاه خود را بنویسید

16 − 8 =